تاریخ خبر: کد خبر: 7420

سری اول/

یادداشت‌های کوتاه مستندساز مشهدی درباره آثار «سینماحقیقت»

حاصل کار کلیشه شکنی از طالبان است. شکستن شدن باور های رایج درباره تفکر، شیوه حکومت، اقتصاد، اجتماع و... طالبان. خیلی خوب است که ما طالبان را با شکستن تابوی رسانه های غربی و از زاویه دوربین یک مستند ساز حزب اللهی و جسور می بینیم.

یادداشت‌های کوتاه مستندساز مشهدی درباره آثار «سینماحقیقت»

به گزارش«قاصدنیوز»، محمدمهدی خالقی کارگردان و مستندساز مشهدی و برگزیده چندین دوره جشنواره مردمی فیلم عمار و صاحب آثاری همانند در طی یادداشت‌هایی کوتاه، نظر خود پیرامون فیلم های جشنواره سینماحقیقت که هم اکنون در حال برگزاری است را منتشر و نسخه ای از آن را برای «قاصدنیوز» ارسال نموده است.

 

قابل ذکر است در کارنامه خالقی، مستند «حرمسرای اشرف» با موضوع کمپ منافقین در عراق، «نبرد با شیطان» با موضوع جنگ سوریه، «پوستین وارونه» با موضوع انجمن حجتیه، «افغانستان من» با موضوع فرهنگ مردم افغانستان، «وحید آقا» با محوریت شهید دیالمه به چشم می خورد.

 

در  ادامه سری اول این یادداشت ها می آید:

 

خون بازی - مصطفی شیری

بیشتر چون درباره مشهد است برایم جالب بود وگرنه از نظر فنی بیشتر یک کار تلویزیونی است که چون درمسیر یکی از اهداف جشنواره یعنی سیاه نمایی ساخته شده، مورد توجه قرار گرفته است. یک تصویر وهم آلود وسیاه وسفید درباره مشهد و این ادعا که بیشترین شیوع ایدز در کشور را دارد و کات زدن های دائم به حرم امام رضا(علیه السلام) که انگار امام معصوم ما مقصر شیوع فقر، ایدز، اعتیاد و کارتن خوابیست نعوذبالله. اگر فیلمساز بیشتر دقت می کرد و از ابتدا سراغ ساده ترین راه نمی رفت، شاید می فهمید که مقصر همه اینها تحمیل اقتصاد و جامعه شناسی لیبرال سرمایه داری و تکنوکراسی مدیران سالهای دور و نزدیک مشهد است. جالب که مهمترین محل تجمع معتادان کارتن خواب در مشهد، نزدیک یکی از بزرگترین مظاهر تکنوکراتها یعنی الماس شرق است.

 

نت آخر- حسین صباغ

یکی از فیلمهای دلچسب امسال. یک فیلم کم ادعا که به دلیل کم توجهی تبلیغاتی جشنواره در نوبتی کم مخاطب اکران می شود. قصه شکل گیری یک گروه سرود دانش آموزی در روزهای پیروزی انقلاب در شهر یزد که مسوول گروه سید جلال سرنوشتش را باشهادت به کمال می رساند. ما حالا این روایت را از زبان بچه های آن زمان گروه و روایت اول شخص شهید می بینیم. البته این مستند هم مثل همه آثار انقلابی پذیرفته شده در جشنواره سینما حقیقت با ترس از حذف شدن درصورت نشانه شناسی صریح انقلاب اسلامی مواجه بوده است. دراین جشنواره ها به بهانه شعاری شدن یا گل درشت بودن هر نشانه ای از امام، رهبر انقلاب و مفاهیم بنیادین دینی حذف می شود. درصورتی که گل درشت ترین مفاهیم ضد دین را می توانی به وضوح در آثار روشنفکری ببینی. در نت آخر هم ما کمتر با ایدئولوژی و اخلاق انقلابی سیدجلال مواجه می شویم و بیشتر روی خطی از احساس حرکت می کنیم.

 

 

یک شخصیت اعتدالی

گابو: خالق گابریل گارسیا مارکز-جاستین وبستر

سالها پیش با خواندن کتابهای مارکز  این سوال برایم پیش آمده بود که مارکز با وجود رمان های نه چندان قدرتمند-حتی صدسال تنهایی- چرا این همه مشهور شده و سالها روی خط اول خبری رسانه های غربی بوده و جایزه اسکار ادبیات گرفته و .... این مستند شاید تاحدی جواب سوالهایم را داد. فیلمساز که خود وابسته به جناح راست غربگرای اسپانیولی زبان است، هیچ سعیی برای سانسور غربگرایی و هرزه گرایی مارکز انجام نداده و گابو را به شکل آنچه هست تصویر کرده است. مزیت مهم فیلم از این زاویه نگاه، مصاحبه ای با بیل کلینتون رئیس جمهور اسبق آمریکاست که بخشی از نگاه و توجه آمریکاییها به مارکس رابیان می کند. البته برداشت من پس از این فیلم از شخصیت مارکز نه یک غربگرای صرف که نوعی از چپ اعتدالی است که در دیدار با کلینتون تقاضای برداشته شدن تحریم های کوبا را دارد. -از همانهایی که این روزها زیاد دور و برمان می بینیم- به نظر شخصیت مارکز نمادی است برای شخصیت هایی که بر اساس نیاز به قهرمان درمیان جوامع انقلابی از طرف غربی ها چهره می شوند و مسیری بینابینی را طی می کنند. مسیری که هم محبوب مردم تلقی شوند وهم تعارضی با سیاست های استکباری لیبرال سرمایه داری نداشته باشند.

 

تنها میان طالبان-محسن اسلام زاده

مهمترین ویژگی فیلم تم جستجوگرانه آنست. همین اشتیاق به کشف و نمایاندن حقیقت، دنبال کردن این مستند یک ساعته را جذاب و راحت می کند. گفتار متن هم خوب نوشته و خوبتر اجرا شده است و در نهایت حاصل کار کلیشه شکنی از طالبان است. شکستن شدن باور های رایج درباره تفکر، شیوه حکومت، اقتصاد، اجتماع و... طالبان. خیلی خوب است که ما طالبان را با شکستن تابوی رسانه های غربی و از زاویه دوربین یک مستند ساز حزب اللهی و جسور می بینیم.

 

کلمات کلیدی

ارسال نظر

تریبون