تاریخ خبر: کد خبر: 3369

ماجرای تحصنی که رهبر انقلاب در آن شرکت کرد + تصاویر

سرها را انداختیم پایین، بدون این كه به رو بیاوریم كه اصلاً سربازى و مسلحى وجود دارد در مقابل ما، رفتیم نزدیك. به مجرد این كه مثلاً به یك مترى این سربازها رسیدیم، من ناگهان دیدم مثل این‌ كه بى ‏اختیار این سربازها از جلو پس رفتند.

به گزارش قاصدنیوز، در آذرماه 1357، متعاقب حمله نظامیان به بیمارستان امام رضا(ع) در مشهد، آیت الله خامنه‌ای و علمای طراز اول و مجاهد این شهر، برای همدردی با آسیب دیدگان و نیز جلوگیری از تداوم این حملات، در این بیمارستان تحصن کردند.

رهبرانقلاب در این باره فرموده‌اند:

«در همه‌ی شهرها جریانات پرهیجان و تعیین‏ كننده‏اى وجود داشت از جمله در مشهد؛ و متأسفانه كسى این‌ها را به زبان نیاورده. این‌ها تكه تكه، سازنده‌ی تاریخ روزهاى انقلاب است. وقتى كه خبر به ما رسید، ما در مجلس روضه بودیم. من را پاى تلفن خواستند، رفتم تلفن را جواب دادم؛ دیدم از بیمارستان است و چند نفر از دوست و آشنا و غیرآشنا از آن طرف خط دارند با كمال دستپاچگى و سراسیمگى مى‏‌گویند حمله كردند، زدند، كشتند؛ به داد برسید... بچه‏‌هاى شیرخوار را زده بودند.

من آمدم آقاى طبسى را صدا زدم؛ آمدیم این اطاق، عده‏‌اى از علما در آن اطاق جمع بودند. چند نفر از معاریف مشهد هم بودند و روضه هم در منزل یكى از معاریف علماى مشهد بود. من رو كردم به این آقایان گفتم كه وضع در بیمارستان این‌جورى است و رفتن ما به این صحنه احتمال زیاد دارد كه مانع از ادامه‌ی تهاجم و حمله به بیماران و اطباء و پرستارهاو... بشود؛ و من قطعاً خواهم رفت. آقاى طبسى هم قطعاً خواهند آمد.

ما با ایشان قرار هم نگذاشته بودیم اما خب مى‏‌دانستم كه آقاى طبسى می‌آیند؛ پهلوى هم نشسته بودیم. گفتم ما قطعاً خواهیم رفت؛ اگر آقایان هم بیایید خیلى بهتر خواهد شد و اگر هم نیایند، ما به هر حال مى‏‌رویم. لحن توأم با عزم و تصمیمى كه ما داشتیم موجب شد كه چند نفر از علماى معروف و محترم مشهد گفتند كه ما هم مى‏‌آییم. از جمله آقاى حاج میرزاجواد آقاى تهرانى و آقاى مروارید و بعضى دیگر. ما گفتیم پس حركت كنیم. حركت كردیم و راه افتادیم به طرف بیمارستان. گفتیم پیاده هم مى‏‌رویم.

وقتى كه ما از آن منزل آمدیم بیرون، جمعیت زیادى هم در كوچه و خیابان و بازار و این‌ها جمع بودند، دیدند كه ما داریم مى‏‌رویم. گفتیم به افراد كه به مردم اطلاع بدهند ما مى‌‏رویم بیمارستان و همین كار را كردند؛ گفتند. مردم افتادند پشت سر این عده و ما از حدود بازار تا بیمارستان را- شاید حدود سه ربع تا یك ساعت راه بود- پیاده طى كردیم. هرچه مى‌‏رفتیم جمعیت بیشتر با ما مى‏‌آمد و هیچ تظاهر- یعنى شعار و كارهاى هیجان‏ انگیز- هم نبود؛ فقط حركت مى‏‌كردیم به طرف یك مقصدى؛ تا این‌ كه رسیدیم نزدیك بیمارستان.

بیمارستان امام رضاى مشهد یك فلك‌ه‏اى جلویش هست، یك میدانى هست جلویش كه حالا اسمش فلكه‌ی امام رضاست و یك خیابانى است كه منتهى مى‏‌شود به آن فلكه؛ سه تا خیابان به آن فلكه منتهى مى‏‌شود. ما از خیابانى كه آن‌ وقت اسمش جهانبانى بود - نمى‏دانم حالا اسمش چیست- داشتیم مى‏‌آمدیم به طرف آن خیابان كه از دور دیدیم سربازها راه را سد كردند. یعنى یك صف كامل و تفنگ‌ها هم دستشان، ایستاده‌اند و ممكن نیست از این‌ها عبور كنیم. من دیدم كه جمعیت یك مقدارى احساس اضطراب كردند. آهسته به برادرهاى اهل علمى كه بودند گفتم كه ما باید در همین صف مقدم با متانت و بدون هیچ‌گونه تغییرى در وضعمان پیش برویم تا مردم پشت سرمان بیایند؛ و همین كار را كردیم.

سرها را انداختیم پایین، بدون این كه به رو بیاوریم كه اصلاً سربازى و مسلحى وجود دارد در مقابل ما، رفتیم نزدیك. به مجرد این كه مثلاً به یك مترى این سربازها رسیدیم، من ناگهان دیدم مثل این‌ كه بى ‏اختیار این سربازها از جلو پس رفتند و یك راهى به قدر عبور سه چهار نفر باز شد، ما رفتیم. فكر آن‌ها این بود كه ما برویم، بعد راه را ببندند اما نتوانستند این كار را بكنند. به مجرد این كه ما از این خط عبور كردیم، جمعیت ریختند و این‌ها نتوانستند كنترل بكنند. شاید در حدود مثلاً چند صد نفر آدم با ما تا دم در بیمارستان آمدند؛ بعد هم گفتیم كه در را باز كنند. طفلك‌ها بچه‌‏هاى دانشجو و پرستار و طبیب و این‌ها كه توى بیمارستان بودند، با دیدن ما جان گرفتند. گفتیم در بیمارستان را باز كردند و وارد شدیم. رفتیم به طرف جایگاه وسط بیمارستان؛ یك جایگاهى بود آن‌جا و یك مجسمه‌ه‏اى چیزى هم به نظرم بود كه بعدها آن مجسمه را هم فرود آوردند و شكستند. لكن آن وقت به نظرم مجسمه هنوز بود...

به مجرد این كه رسیدیم آن‌جا، ناگهان جای رگبار گلوله‌‏ها را دیدیم. بعد كه پوكه‏‌هایش را پیدا كردیم، دیدیم كالیبر 50 بوده؛ چقدر واقعاً این‌ها گستاخى در مقابل مردم به خرج مى‏‌دادند. در حالى كه براى متفرق كردن مردم یا كشتن یك عده مردم، كالیبرهاى كوچك مثلاً ژ 3 یا این چیزها هم كافى بود؛ اما با كالیبر 50 كه یك سلاح بسیار خطرناكى است و براى كارهاى دیگرى به درد مى‏‌خورد، این‌ها به كار بردند روى مردم. بعدها كه در آن بیمارستان متحصن شدیم، من آن پوكه‌‏ها را جمع كرده بودم از زمین، خبرنگارهاى خارجى كه آمده بودند، من این پوكه‏‌ها را نشان مى‏‌دادم؛ مى‏‌گفتم كه این یادگارى‏‌هاى ماست؛ ببرید به دنیا نشان بدهید كه با ما چگونه رفتار مى‏‌كنند.

به هر حال رفتیم آن‌جا، یك ساعتى آن‌جا بودیم. خب معلوم نبود كه چه‌كار مى‏‌خواهیم بكنیم. رفتیم توى یك اطاقى- ما چند نفر از معممین و چند نفر از افراد بیمارستان- كه ببینیم حالا چه باید كرد؟ چون هیچ معلوم نبود، معلوم شد تهاجم ادامه دارد. حتى ماها را و مردم را و همه را گلوله ‏باران كردند.

من آن‌جا پیشنهاد كردم كه ما این‌جا متحصن بشویم؛ یعنى اعلام كنیم كه همین‌جا خواهیم ماند تا خواسته‏‌هایى برآورده بشود و خواسته‌‏ها را مشخص كنیم. توى جلسه 8، 9 نفر یا شاید 10 نفر از اهل علم مشهد حضور داشتند. من براى این كه مطلب هیچ‌گونه تزلزلى، خدشه‌‏اى پیدا نكند، بلافاصله یك كاغذ آوردم و نوشتم كه ما مثلاً جمع امضاءكنندگان زیر اعلان مى‏‌كنیم كه در این‌جا خواهیم بود تا این كارها انجام بگیرد. یادم نیست حالا همه‌ی این كارها چه بود؟ یكى دو تایش را یادم است. یكى این كه فرماندار نظامى مشهد عوض بشود؛ یكى این كه عامل گلوله‏‌باران بیمارستان امام رضا محاكمه بشود یا دستگیر بشود؛ یك چنین چیزهایى را نوشتیم و اعلان تحصن كردیم.

این تحصن، عجیب اثر مهمى بخشید؛ هم در مشهد و هم در خارج از مشهد؛ یعنى بعد معلوم شد كه آوازه‌ی او جاهاى دیگر هم گشته و این یكى از مسائل، یا یكى از آن نقطه عطف‌هاى مبارزات مشهد بود. آن‌وقت آن هیجان‏‌هاى بسیار شدید و تظاهرات پرشور مردم مشهد، به دنبال این بود و كشتار عمومى‌‏اى كه بعد از آن در مشهد نمى‏‌دانم یازدهم یا دوازدهم دى، اتفاق افتاد جلوى استاندارى كه مردم را زدند و بعد هم توى خیابان‌ها راه افتادند و صف‌هاى نفت و صف‌هاى نان و این‌ها را گلوله‌‏باران كردند... با تانك و ماشین مى‏‌رفتند.»


آذر 1357، آیت الله خامنه‌ای و شهید هاشمی نژاد در حال عزیمت به بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد برای انجام تحصن

آذر 1357، آیت الله خامنه‌ای در یکی از سخنرانی‌های خود در جمع تحصن کنندگان بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد

آذر 1357، آیت الله خامنه‌ای در یکی از سخنرانی‌های خود در جمع تحصن‌کنندگان بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد

آذر 1357، آیت الله خامنه‌ای در یکی از سخنرانی‌های خود در جمع تحصن‌کنندگان بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد

آذر 1357، آیت الله خامنه ای در حاشیه تحصن بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد

آذر 1357، آیت الله خامنه‌ای در حاشیه تحصن در بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد

آذر 1357، شهید هاشمی نژاد در حال سخنرانی در حضور آیت الله خامنه‌ای، در جمع تحصن کنندگان بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد

آذر 1357، شهید هاشمی نژاد در حال سخنرانی در جمع تحصن کنندگان بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد

آذر 1357، شهید هاشمی نژاد در حال سخنرانی در جمع تحصن کنندگان بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد

آیت الله خامنه ای به اتفاق آیت الله العظمی سید عبدالله شیرازی در مراسم بزرگداشت اولین سالگرد تحصن در بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد

 

منبع:مشرق

کلمات کلیدی

ارسال نظر

تریبون