تاریخ خبر: کد خبر: 7058

روضه‌های خانگی؛ هسته‌های مقاومت فرهنگی

به قلم: دکتر رقیه فاضل

روضه‌های خانگی؛ هسته‌های مقاومت فرهنگی

تقویمی دارد برای خودش. یک تقویم با ضربانی منظم از ذکر حسین(ع) که حرکت و حرارت را در دل یک خانه و محله می‌اندازد. روضه‌های زنانه خانگی را می‌توان محافلی با رسالتی زینبی دید. هم در روضه ذکر هست و هم خود برپایی روضه‌ها، ذکری اجتماعی و معنوی هستند برای جامعه.

 

روضه‌هایی خانگی را سراغ داریم که سابقه‌ای درخشان در انقلاب اسلامی دارند. برپایی و شرکت در این روضه‌ها، اگرچه خود عمل به تکلیف «زنده‌نگه‌داشتن قیام عاشورا» است، از‌طرفی بستری را هم فراهم می‌کند تا بتوان بسیاری از تکالیف فردی، خانوادگی و اجتماعی را در آن انجام داد. از تربیت فرزندان گرفته تا اصلاح روابط خانوادگی، تا ایجاد ولوله «مرگ بر شاه» و زنده‌نگه‌داشتن شعار «مرگ بر آمریکا»، تا دورکردن خلق‌وخوی آمریکایی و شیطانی از ساحت‌های زندگی‌مان. 

 

روضه‌هایی که فرصت خبرگرفتن از حال همسایه‌ها و رسیدگی به آن‌ها و تعاون و همیاری در کارهای نیکشان را به آدم می‌دهد.

 

روضه‌های خانگی که تاریخش با مقاومت و ایستادگی دربرابر فشار و خفقان فرهنگی رضاخانی گره خورده، هویتی مقاومتی دارد. از ویژگی‌های بارز این روضه‌ها، کوچک‌بودن، پراکنده و گسترده‌بودن و مردمی‌بودنش است که همه این‌ها، این روضه‌ها را تبدیل به هسته‌های مقاومت کرده است. 

 

هسته‌های مقاومت فرهنگی که جمعی از مومنان در قراری دسته‌جمعی، حول محور امام‌حسین(ع) جمع می‌شوند و این جمع، می‌شود کانون گسترش و تبلیغ معارف و احکام دین. می‌شود جایی برای توصیه به حق و صبر. می‌شود محلی برای روشنگری درمورد تکالیف دینی و عمل به آن. قرارگذاشتن برای شرکت در تظاهرات‌ها و تشییع شهدا، مرباپختن برای جبهه، جمع‌کردن کمک برای جبهه‌ها. اصلا خوبی این محافل این است که هم‌زمان هم معرفت می‌دهد و هم عمل می‌آورد. 

 

هرچه هست، این روضه‌ها فقط محل «اقامه عزا» نیست. روضه‌هایی دیده‌ایم که کوچک بوده‌اند؛ اما محل شکل‌گیری عزم‌هایی برای «اقامه دین خدا» شده‌اند.

 

روضه‌های خانگی؛ الگوی مردمی‌کردن فرهنگ

روضه‌های خانگی، مظهر دلداگی مردمی به یک آرمان و فرهنگ است. فرهنگ و آرمانی که آن‌قدر با زندگی گره خورده که منتظر نیست هیئتی به‌پا شود تا او بتواند به‌دنبال آرمان‌های خود بگردد. او خودش قیام می‌کند، با همه وسعی که دارد. همه سرمایه اجتماعی را که دارد، به‌کار می‌گیرد تا آرمانش را فریاد بزند. خودش روضه به‌پا می‌کند، خودش خانه به خانه می‌رود و تبلیغ می‌کند. خودش پذیرایی می‌کند.

 

کار به اینجا هم ختم نمی‌شود. روز آخر، روضه همسایه است، همسایه دیگر خرما می‌آورد و شریک می‌شود. هیچ‌جای دنیا را سراغ نداریم که یک فرهنگ این‌گونه زنده و جریان‌دار باشد؛ با همت و جوشش خود مردم.

 

اگر در جمهوری اسلامی به‌دنبال مدلی برای مشارکت مردمی می‌گردیم، این روضه‌های خانگی، الگوهای کارآمد و خوبی برایمان هستند؛ اگر‌چه هرازگاهی زمزمه‌هایی شنیده شود که « فلسفه وجودی روضه‌های خانگی، دیگر از بین رفته و حالا که حکومت اسلامی، خود علمدار این مراسمات می‌تواند باشد، جایی برای حضور آن‌ها نیست.» کجا برویم؟ تازه راه را پیدا کرده‌ایم.

 

باید روضه‌ها را تقویت کرد. تازه باید گرد هم آمد و فکر کرد که «تکلیف امروز ما درقبال اسلام و انقلاب، چطور باید در روضه‌های خانگی متجلی شود؟» باید فکر کرد «جای نسل زنان و دختران جوان ما در این روضه‌ها کجاست؟» باید فکر کرد «مربای کدام جبهه را باید بعد روضه‌ها پخت؟»

 

منبع: شهرآرا

کلمات کلیدی

ارسال نظر

تریبون